Հարավկորեացի ռեժիսոր, սցենարիստ և պրոդյուսեր Պարկ Չան Ուկը կգլխավորի Կաննի 79-րդ միջազգային կինոփառատոնի գլխավոր մրցութային ծրագրի ժյուրին: Սա կորեական կինոյի պատմության մեջ առաջին դեպքն է: Կաննում՝ Grand Théâtre Lumière -ում՝ մայիսի 23-ին հանրահայտ Պարկ Չան Ուկը և ժյուրիի անդամները հաղթողներին կհանձնեն 2026 թվականի «Ոսկե արմավենու ճյուղ» պատվավոր մրցանակները:
Պարկ Չան Ուկի (Park Chan-wook) ֆիլմերը համարձակ են ամեն առումով՝ սցենարով, ոճով և բարոյականությամբ։ Սակայն այս վիրտուոզ ռեժիսորը երբեք չի շեղվում խորհրդանշական սոցիալական ուղերձից և իր հանդիսատեսից, որին նա ներքաշում է մութ ու անհանգստացնող աշխարհների մեջ՝ ճանապարհորդությունների, որոնք երբեմն սարսափեցնող են, երբեմն՝ ոգևորիչ, երբեմն՝ էրոտիկ… կամ ամենը միասին։ «Պարկ Չան Ուկի հնարամտությունը, տեսողական վարպետությունը և տարօրինակ ճակատագրեր ունեցող կանանց ու տղամարդկանց բազմաշերտ մղումները որսալու նրա հակումն արդի կինոյին պարգևել են իսկապես հիշարժան պահեր»,- նշել են փառատոնի նախագահ Այրիս Կնոբլոխը և տնօրեն Թիերի Ֆրեմոն։ «Մենք ուրախ ենք գնահատելու նրա հսկայական տաղանդը ավելի լայն իմաստով, մի երկրի կինո, որը խորապես ներգրավված է մեր ժամանակների հարցադրումների մեջ»։
Նրան հաճախ համեմատում են այնպիսի կինոռեժիսորների հետ, ինչպիսիք են Quentin Tarantino-ն, Brian De Palma-ն և David Fincher-ը՝ պատկերների կառուցման արվեստի համար, որոնց ձևական գեղեցկությունը հավասարվում է միայն նրանց բարոյական խստությանը։ Ինքը՝ Պարկ Չան Ուկը, որպես օրինակներ նշում է Akira Kurosawa-ին, Ingmar Bergman-ին, Luchino Visconti-ին և Alfred Hitchcock-ին։
Պարկ Չան Ուկը երազում էր դառնալ ռեժիսոր այն բանից հետո, երբ բացահայտեց Հիչքոքի «Vertigo» ֆիլմը։ Անգլիացի վարպետի ազդեցությունը ներթափանցել է նրա ստեղծագործության մեջ՝ մինչև առանձին կադրերի և դեկորացիաների կառուցվածք, գեղագիտությամբ, որն ունի սյուրռեալիզմի երանգ։ Պարկ Չան Ուկը ազատորեն ներշնչվել է «Shadow of a Doubt» ֆիլմից իր ընտանեկան դրամայի՝ «Stoker»-ը (2013) նկարելիս: Հիչքոկի ազդեցությունն առանձնապես տեսանելի է նաև «Decision to Leave»-ում՝ գայթակղիչ և գլխապտույտ առաջացնող թրիլլերում, որտեղ մոլուցքը հասցվում է ծայրահեղության։ Մոլուցքը կրկնվող թեմա է նրա բոլոր ֆիլմերում՝ մինչև իր վերջին աշխատանքը՝ «No Other Choice» (2025)։ Այս ցնծալի սատիրան՝ մռայլ հումորով, ծաղրում է հաջողության մահաբեր հետապնդումը, որը սպառում է կորեական կապիտալիստական հասարակությանը, ինչպես նաև տղամարդկային սնապարծությունը, որն արդեն խիստ բացահայտված էր նրա ֆեմինիստական ուղղվածություն ունեցող «The Handmaiden»-ում։ Վրեժը ևս կարմիր թել է, որը ձգվում է Պարկ Չան Ուկի խորապես պատկերային ֆիլմագրության միջով։ Այն մի եռագրության թեմա է , որը սկսվեց «Sympathy for Mr. Vengeance» (2002) ֆիլմով, շարունակվեց «Oldboy»-ով (2004), և ավարտվեց «Lady Vengeance» (2005) ֆիլմով։ Այս չափազանցված կինոյում գանձերի որոնումները և կոտորածները հերթագայվում են անհանգստության և կատակերգության, սրտաճմլիկության և գրոտեսկի միջև՝ խելահեղ, բայց կատարելապես վերահսկված հակադրությունների արվեստում։ Սիրո և մահվան մղումների միջև ճեղքված մարդկային հոգու խորքերը սուզվելը մնում է ցնցող։
Ռեժիսորի Կաննի մրցութային ժյուրիի նախագահ ընտրվելը խորհրդանշում է փառատոնի վաղ և խորը կապվածությունը կորեական կինոյի հետ: Կորեան մեծ կինեմատոգրաֆիական երկիր է, որը կարող է ստեղծել ժամանակակից խոշոր գործեր, որոնք միլիոնավոր հանդիսատես են գրավում մի հարթակում։