Կնոջ հետ զրույցում մեկ ցավալի պահ կա. Դուք եք ներկայացնում փաստեր, պատճառներ, փաստարկներ։ Դուք ապավինում եք տրամաբանությանն ու ողջախոհությանը։ Եվ հանկարծ գիտակցում, որ նրան զզվելի է անգամ քո ձայնը։

Սերը, ընկերությունը և հարգանքը կապված չեն այնքան, որքան ատելությունը՝ ինչ-որ բանի հանդեպ։

Պարկեշտ մարդը նա է, ով առանց հաճույքի է վատ բաներ անում։

Հասարակությունը սիրում է ոչ թե ազնիվներին, այլ` բարիներին, ոչ թե քաջերին, այլ՝ զգայուններին։ Ոչ թե սկզբունքայիններին, այլ` նվաստներին։

Մենք անվերջ քննադատում ենք ընկեր Ստալինի, և իհարկե, ոչ առանց պատճառի։ Սակայն ինձ հետաքրքիր է, ո՞վ է գրել չորս միլիոն պախարակիչ թուղթ։

Ես քայլում էի և մտածում՝ աշխարհը խելագարության մեջ է։ Խենթությունը դառնում է նորմ։ Նորմը հրաշքի զգացողություն է առաջացնում։

Միակ ազնիվ ճանապարհը դա սխալների, հիասթափությունների և հույսի ճանապարհն է։

Միայնությունը միշտ բավական շատ է։ Ենթադրենք, փողս արագ վերջանում է, իսկ մենակությունը՝ երբեք։

Գիտե՞ք ինչն է գլխավորը կյանքում։ Գլխավորն այն է, որ կյանքը մեկն է։ Անցավ մեկ րոպե և վերջ։ Ուրիշը չի լինի…

Որքան անհույս է նպատակը, այնքան խորն են էմոցիաները։

Սերը երիտասարդների համար է։ Զինվորականների և սպորտսմենների…։ Իսկ այստեղ ավելի բարդ է։ Այստեղ արդեն սեր չէ, այլ՝ ճակատագիր։

Խմբագիրը բարեսիրտ մարդ էր։ Իհարկե, մինչև այն պահը, երբ դարձավ դաժան և չար։

Չկա ավելի մեծ ողբերգություն տղամարդու համար, քան բնավորության իսպառ բացակայությունը։

Ես նախընտրում եմ լինել միայնակ, բայց ինչ-որ մեկի կողքին։

Մարդը կարող է մարդու համար լինել ամեն ինչ, նայած հանգամանքների։

«Կյանքը գեղեցիկ է և զարմանալի»,-գոչեց Մայակովսկին ինքնասպանության նախօրեին։

Պատրաստեց  Աշխեն Քեշիշյանը